Voor zwangerschapsbegeleiding in Castricum en wijde omstreken

Voor een liefdevolle geboorte & ouderschap

Mijn verhaal
Toen ik onze eerste dochter kreeg was ik net 21 en erg naïef, ik liet alles op me af komen, van de zwangerschap t/m de bevalling en het ouderschap daarna. Eigenlijk was ik een volgroeide poppenmoeder, want ik wist heel goed hoe alles moest, was een natuurtalent in moederen, maar had eigenlijk ook weer geen flauw idee. Dat weet ik nu! 
En oh wat was ik eigenlijk onzeker. Dat ik veel ongevraagde hulp (bemoeienis) kreeg, maar de juiste hulp (professioneel) achterwege bleef, hielp niet mee.  Na 8 weken borstvoeding te hebben gegeven, moest ik abrupt stoppen. Onze dochter kreeg -door stress van voeden met tepelkloven- niet genoeg voedingsstoffen binnen, wat zich uitte in het stilstaan van haar gewicht. Ik kon alleen maar huilen als de kleine meid aanlag. 
Toen ik bij onze 2e dochter bij het 1e cb weegmoment 1 negatieve opmerking over het gewicht, ging ik door angst direct over van bv op de fles. Niemand die mij ook maar iets vertelde over een lactatiekundige. 
Ik kan je niet met eerlijkheid zeggen of ik toen werkelijk genoot van het moeder zijn, ook al was ik super trots en blij met mijn meiden. Ik had het gevoel continu te worden beoordeeld door iedereen.
Gelukkig doet ervaring een hoop en was ik na de geboorte van onze 3e iets zekerder in het moederschap. Ik durfde iets meer te vertrouwen op mijn eigen gevoel en kon deels mijn eigen keuzes. Wat goed van pas kwam, want ons 3e meisje was vanaf 2-3 maanden niet de makkelijkste eter en groeide minimaal. Voor haar ben ik toen duidelijk mijn eigen weg ingeslagen wat betreft voeding. Niet zomaar af van de borstvoeding, geen overvolle flessen (die ze toch niet leeg dronk), om de 3 uur een voeding (en niet om de 4 of meer) en pas vaste voeding toen zij er klaar voor was.
Gek genoeg was ik vanaf het 1e moment van de zwangerschap van ons 4e meisje super onzeker, zeg maar gerust angstig. Ik was heel erg bang dat er iets mis zou gaan, ik had tenslotte al 3 gezonde kinderen. Geen enkele echo, ctg of onderzoek zorgde ervoor dat dit minder werd. Dat samen met een aantal andere factoren zorgde ervoor dat ik niet kon genieten van de zwangerschap en deze heb ik dan ook als zeer zwaar ervaren. Gevolg was een paniekaanval 2 weken voor de uitgerekende datum en ook de bevalling was niet fijn (in tegenstelling tot mijn eerdere baringen) en voor mij zelfs traumatisch. 9 maanden later zat ik bij een psycholoog. Ik durfde niet meer te huilen en de angst om mijn dochter te verliezen weerhield me ervan om van haar te genieten en te hechten aan mijn kindje. Post Traumatisch Stress Syndroom weet ik nu.
Ondanks deze laatste ervaring wilden we graag nog een kindje. Na een miskraam duurde het -in tegenstelling tot alle andere zwangerschappen (7) waarbij ik binnen 2-3 mnd zwanger werd- zo'n anderhalf jaar voordat ik weer zwanger werd. Vervelend, maar later bleek het gewoon nodig. Hierdoor kon ik namelijk in alle rust mijn opleiding tot doula afronden, kon mijn lichaam goed herstellen en zich voorbereiden op een nieuwe zwangerschap en was ik er geestelijk veel meer aan toe. Tijdens de opleiding heb ik veel kennis opgedaan die ik kon gebruiken voor een nieuwe zwangerschap, bevalling en borstvoedingsperiode. Ik heb geleerd hoe anders het kan zijn, zwanger zijn en bevallen, wat je opties zijn en over je rechten als vrouw.
Toen de laatste zwangerschap een feit was dacht ik, dit gaan we nu heel anders doen. Ik ben ervan uitgegaan dat mijn lichaam wist wat het moest doen en ik vertrouwde erop dat ik het zou voelen wanneer het niet goed ging. Door dit vertrouwen kon ik ondanks de lichamelijke ongemakken echt genieten van dat groeiende wonder in mijn buik. Vervolgens ben ik met dat zelfde vertrouwen ook mijn bevalling in gegaan en heb ik een heel ontspannen, meest geweldige hands-off bad-bevalling thuis gehad. Het vertrouwen werkte door, want ook in de opvoeding durf ik te doen wat voor mij goed voelt ook al zijn andere het daar soms niet (geheel) mee eens. Ik heb zelfs ruim 2 jaar borstvoeding gegeven en voel me nu sterker als vrouw en als moeder dan ooit.