Voor zwangerschapsbegeleiding in Castricum en wijde omstreken

Voor een liefdevolle geboorte & ouderschap

Blog

Altijd op zoek...

Geplaatst op 10 mei, 2018 om 11:00

De peuter, kleuter en puber. Die levensfases staan er om bekend dat er wordt gezocht naar een eigen ik. Als peuter ontdek je dat jij een eigen persoon bent, als kleuter ga je kijken wat je daarmee kunt doen, jij bent immers het belangrijkste en als puber ga je op zoek naar wie jij echt bent. Zo heb ik het geleerd althans. Maar houdt het daar dan op, heb je jezelf dan gevonden aan het eind van de puberteit?

Ik geloof dat een hoop mensen dat van zichzelf denken, als ze er uberhaubt over nadenken. Tot een jaar of 10 geleden dacht ik daar ook niet over na. Naast dat ik het te druk had met ons groeiende gezin, stond ik niet stil bij wie IK nu eigenlijk was, wat ik wilde, wat mij gelukkig maakte. Ik was mama en voor dat moment was dat het allerbelangrijkste, daar haalde ik mijn geluk uit. Maar toen de 30 naderde en arriveerde werd ik steeds onrustiger, verschrikkelijk vond ik dat getal / die leeftijd. Ik ging me afvragen wat ik in godsnaam had bereikt, waar stond ik als persoon? Ik was toch meer dan alleen mama, ik was ook Joyce, maar wie was Joyce eigenlijk?

Ik heb mezelf heel wat jaren op een 2e plek gezet, maar ik voelde nu dat het anders moest. Ik ging op reis naar mezelf en in zekere zin ben ik dat nog steeds. 2011 was het jaar dat ik voor het eerst weer dingen voor mezelf ging doen, bijvoorbeeld een heel weekend alleen weg en ik begon aan de opleiding tot doula. Dat laatste was één van de beste stappen die ik ooit heb gemaakt, het was het begin van nieuwe vriendschappen, nieuwe ontdekkingen bij/voor mezelf en vooral veel prachtige nieuwe ervaringen. Zoals de vaste volgers weten heb ik afgelopen maanden zo’n zelfde stap ondernomen. Deze bracht me niet waar ik van te voren op hoopte, maar heeft me wel veel nieuwe inzichten gegeven. Zo vind ik steeds een nieuw stukje van mezelf, maar blijf ik dus ook op zoek, want ik weet dat er altijd meer te vinden is, want alles en iedereen ontwikkeld.

Ook in het doulavak blijf ik altijd zoeken. Elke keer ben ik op zoek naar wat werkt voor dat moment, wat is er dan nodig, want dat is bij iedereen altijd anders. Ook ben ik zoekende geweest in hoe ik graag mijn vak in vul. Je hebt (kort door de bocht gezegd) de be-doula en de do-doula, en ik vond mezelf altijd een be-doula, een doula waarbij vooral de kracht ligt in ‘er zijn’. Maar in de jaren raakte ik dat iets kwijt, ik raakte ervan overtuigd dat ik meer moest zijn dan dat om een goede doula te zijn. Ik dacht dat een do-doula, een doula die veel gebruik maakt van haar tools (b.v. rebozo, drukpuntmassage, homeopathie, etc.), meer succes zou hebben, professioneler zou zijn. Ik legde mezelf daarmee teveel druk op om die vrouw te willen zijn, en raakte daardoor mezelf een klein beetje kwijt, want ik ben dat gewoon niet. Van vele tools ben ik op de hoogte, ik weet hoe ik ze kan gebruiken, maar het voelt over het algemeen niet helemaal natuurlijk als ik ze toe pas. Is dat erg? Ik dacht het even van wel, maar ik weet nu beter gelukkig! Ik ben de beste doula als ik mezelf ben en mijn kracht zit hem in de mentale steun, de rust en de simpele aanraking met als het nodig is ook de letterlijk steun/druk in de rug. Dat is wie ik ben, maar ik sta altijd open voor nieuwe ontwikkelingen. ;)

 

Categorieën: Persoonlijk, Mama's, Algemeen

Plaats een reactie

Oeps!

Oops, you forgot something.

Oeps!

De woorden die je hebt ingetypt komen niet overeen met de opgegeven tekst. Probeer het nogmaals.

1 Comment

Antwoord RichardCoele
4:56 op 5 juli, 2018 
pacye. Ce a c ye .
c ea eap oe a o
a 10, 20, 30 . e cao a e oe o o o eo a
a oee epc y e c o a.
po oe o: http://elliotihdwp.onesmablog.com/--16426317
http://raymondtmxir.timeblog.net/6755862/
http://johnnyanyit.bluxeblog.com/6748778/