Voor zwangerschapsbegeleiding in Castricum en wijde omstreken

Voor een liefdevolle geboorte & ouderschap

Blog

Welkom

Geplaatst op 24 april, 2018 om 9:20

Trots ben ik op ons gezin. Compleet is het ook zo met 5 prachtige meiden. Dat zei mijn hoofd al zo’n 4 jaar terug en toen hebben we ook rationeel die duidelijke keus gemaakt door een medische ingreep te laten doen bij manlief. Mijn hart was nog lange tijd niet zo ver, maar sinds een aantal maanden voelt het ook echt goed zo. Als ik een baby zie vind ik het super schattig, maar zwijmel ik niet meer zo weg als voorheen. Nee, ik zie mezelf gewoon niet meer achter een kinderwagen lopen met een baby van mezelf. Die periode heb ik achter me gelaten. En dan toch…..

Net als vele mensen hebben we hier in huis veelvuldig te maken gehad met het zeer hardnekkige griepvirus dat rondzwierf deze winter. Gelukkig steeds maar kort ziek, maar we bleven wel héél lang MOE, MOE en nog eens MOE. Zo’n 4 weken terug was ik weer een paar nachten koortsig en voor het eerst had ik ook echt een verminderde eetlust. Van alles wat ik at kon ik maar een paar hapjes op en dan zat ik vol. Aanvankelijk dacht ik hoort bij het ziek zijn, maar toen ik het na een week nog had, ging ik toch twijfelen. De enige keer dat ik hier eerder zo’n last van had, was ik zwanger van Tyra. En toen ik het opnoemde bij vriendinnen, was hun eerste reactie (als grap): ‘Ben je zwanger?’. Ik lachte en wuifde het weg, want het is nu eenmaal onmogelijk. Maar is dat ook zo…..

Na 2,5 week kreeg ik beetje bij beetje meer trek en moest ik zelf lachen om mijn gedachten gang. Tot ik deze week gewoon overtijd was! Iets wat naar mijn idee nooit gebeurd, eerder ben ik het een dag te vroeg. Mijn hoofd ging weer heerlijk met me aan de haal: “Wat als…? Het kan toch niet…? Nou ja, ehh je hoort wel vaker van die verhalen.” Er ging zelfs door me heen wat we dan moesten doen, wat ik dan zou krijgen, hoe het zou moeten heten, wat familie zou vinden en belangrijker nog hoe mijn meiden zouden reageren. Voor mij stond in ieder geval al vast dat we dan een zoon kregen, misschien wel gelijk 2 en ze zouden méér dan welkom zijn. Hoe en waar zouden we later wel zien.

Inmiddels is Truus op visite en kan ik weer terug naar de realiteit, hoef ik me gelukkig niet in allerlei bochten te wringen om ook dat kindje een fijn plekje te geven. Gek hè, hoe dat brein met ons aan de haal kan gaan. Eigenlijk moet ik er niet aan denken, maar als er dan ook maar de kleinste twijfel is, droom ik toch weer weg bij het idee en is het goed ook en meer dan welkom. Tuurlijk is het goed, want liefde genoeg! Maar liever toch dat we deze extra liefde nog even bewaren voor wanneer er kleinkinderen mogen komen, over een jaar of 10…..

 

CategorieŽn: Persoonlijk, Mama's, Algemeen

Plaats een reactie

Oeps!

Oops, you forgot something.

Oeps!

De woorden die je hebt ingetypt komen niet overeen met de opgegeven tekst. Probeer het nogmaals.

0 reacties