Voor zwangerschapsbegeleiding in Castricum en wijde omstreken

Voor een liefdevolle geboorte & ouderschap

Blog

Andere rol

Geplaatst op 7 september, 2017 om 11:10

Gek, vertelde ik in een eerder blog dat het loslaten van de jongste toch wel een dingetje is/was. Zo goed gaat het deze week nu ze echt naar school gaat. Ze is dan ook niet verlegen, super enthousiast en gaat met heel veel plezier heen. Haar juf keek vanmiddag echter wel op dat ze er was, vanmorgen vond ze haar namelijk best moe. En dat is ze ook, maar toch was ze weer blij dat ze heen mocht. Dit maakt dat het voor mama een stuk gemakkelijker is om haar naar school te laten gaan. Ze heeft het daar zeer waarschijnlijk meer naar haar zin dan thuis alleen met mama.

En toch…. Toch loop ik al bijna een hele week met een rot humeur. Eerst gooide ik het op vermoeidheid, het late en weinige slapen in de vakantie eist vast zijn tol. Maar na een aantal nachten voldoende slaap is het geen vermoeidheid meer. Dan is het vast wennen aan het ritme, toch? Nee, want dat vind ik juist fijn, weten waar je aan toe bent. Ohh kijk en daar gaat een belletje rinkelen, weten waar je aan toe bent……..

Wat is het toch lekker als je weet waar je aan toe bent en juist dat ben ik nu op een bepaalde manier kwijt. Ja, er is het ritme van school: brengen-halen, brengen-halen. Maar WAT doe ik daar tussen in? Ik vulde ze altijd met mijn moederrol, maar als de meiden er niet zijn, valt de moederrol even weg. En dan ben ik dus ‘gewoon’ Joyce die zelf en alleen haar tijd moet invullen. Voor het eerst sinds ik moeder ben heb ik 5 ochtenden & 3 middagen in de week geen zorgende rol meer (tenzij ik een doula cliënt heb). Ik hield me steeds voor dat ik deze situatie ook al heb meegemaakt toen onze op 1 na jongste 4 werd en naar school ging, maar dat is niet zo. Toen had ik namelijk nog 3x in de week een oppaskindje waar ik me op kon richten. Maar nu is er geen vaste invulling, geen oppaskindjes, geen vaste baan, alleen het huishouden en het werk voor MamaJoy en de NBvD, dat wat er al steeds was.

Ik kan doen wat ik wil. Niemand die zegt wat ik moet doen, maar dus ook niemand die je aanspoort om iets te gaan doen. Jezelf die schop onder je kont geven om aan het werk te gaan. Extra tijd om met werk te vullen, wat ik met liefde doe. Het kan heerlijk zijn en uiteindelijk komt het vast goed, waarschijnlijk kom ik over een tijdje weer tijd te kort. Maar voor nu heb ik nog een onbestemd gevoel. Mijn hart huilt niet, maar is wel bij mijn meiden.

 

Categorieën: Algemeen, Mama's

Plaats een reactie

Oeps!

Oops, you forgot something.

Oeps!

De woorden die je hebt ingetypt komen niet overeen met de opgegeven tekst. Probeer het nogmaals.

0 reacties