Voor zwangerschapsbegeleiding in Castricum en wijde omstreken

Voor een liefdevolle geboorte & ouderschap

Blog

Ben je er klaar voor?

Geplaatst op 17 augustus, 2017 om 6:05

Onze jongste dochter is deze maand 4 jaar geworden. Waar ik 6 jaar terug al enkele maanden van te voren in de stress schoot (in mijn herinnering) bij het idee dat ons toen kleinste meisje ook hele dagen naar school zou gaan en ik alleen thuis zou zijn, zo rustig was ik er nu onder. En dat terwijl het nu echt een afscheid is van een bepaalde periode voor ons als ouder, de peuterperiode komt niet meer terug. Ik stond verbaasd van mezelf. Maar zoals je wellicht door hebt, schrijf ik het in de verleden tijd. Het was zo ja, of beter gezegd het leek zo.

Maar niets is zoals het lijkt en ook nu kwam ik er niet onder uit. Huilbuien omdat ons kleintje zo groot wordt en er een grote stap moet worden gemaakt in het loslaten. Ook al zijn we er beide zo aan toe -zij meer als mama-, toch is het niet makkelijk. Ik kijk uit naar de extra uren die ik dan in mijn werk kan steken zonder me schuldig te voelen, bang dat ik haar te kort doe qua aandacht. Gewoon wat vaker echt Joyce kunnen zijn in plaats van de mama waar je de hele dag aan mag hangen, bij op schoot kan kruipen ook al is ze hard aan het werk en bij wie je je zeurbuien kwijt kan. Er komt meer tijd om te focussen op daar waar ik nog meer van hou naast het moederschap, al is dit bij mij nauw verbonden met elkaar.

Kinderen lijken je er ook op voor te bereiden. Ik kom zelden moeders tegen waarvan de bijna kleuter niet dagelijks papa en/of mama flink aan het uitdagen zijn. Zich letterlijk loswringen van dat beschermde leven thuis. Alsof ze je gek willen maken, weg willen jagen, op een andere/vreemde manier willen zeggen: ‘Je bent lief, maar ik heb je niet nodig.’ Alsof ze je zover willen krijgen dat je zegt: ‘Alsjeblieft, ga maar, ik ben er wel even klaar mee!’ En ook al ben je wellicht zo ver, dan toch komt er ook dat andere moment, dat moment dat je jezelf niet kan inhouden en in huilen uitbarst.

Ik had het niet eens door dat het zover was. Mijn ouders wilde de kleine meid een aantal dagen meenemen naar de camping samen met haar neef van 8 maanden ouder. Normaal gesproken vind ik dat prima, leuk voor haar en even lekker voor mama. Maar nu zei elke cel van mijn lijf NEEEEE en ik kon niet goed zeggen waarom. Bij Pierre was dit niet anders. Tot ik mijn moeder aan de telefoon had en dit met haar moest overleggen. Plotseling kwamen daar de tranen en langzaam aan begon ik te begrijpen waar dit over ging. Het ging niet over het logeerpartijtje en dat ik bang was dat ze daar niet zou luisteren en zou weglopen of zo. Nee, nog maar een paar weekjes en dan gaat ze naar school, 5 dagen in de week en dat schreeuwt dat ze mij nog minder nodig heeft.

Na het besef kon ik het gelukkig loslaten en komt ze vandaag thuis van haar logeerpartijtje. Waarschijnlijk vol verhalen en waar ze inderdaad is weggelopen zoals voorspeld, maar wel op een grote meisjes manier namelijk netjes naar de caravan terug waar ze keurig op opa en oma bleef wachten.

Kleine meisjes (en ook jongens) worden groot. En is mama daar klaar voor? Nooit helemaal, maar wel zoveel als mogelijk?

Categorieën: Mama's, Papa's, Algemeen

Plaats een reactie

Oeps!

Oops, you forgot something.

Oeps!

De woorden die je hebt ingetypt komen niet overeen met de opgegeven tekst. Probeer het nogmaals.

0 reacties