Voor zwangerschapsbegeleiding in Castricum en wijde omstreken

Voor een liefdevolle geboorte & ouderschap

Blog

Pubers

Geplaatst op 2 februari, 2017 om 8:45

Vanaf het eerste moment dat je moeder wordt, hebben ouders met al oudere kinderen de neiging om je er bang voor te maken, DE PUBERTEIT. Veel gehoorde opmerkingen zijn: ‘Vindt je dit al erg, nou wacht dan de puberteit maar af’ of ‘oh, is het nu echt zo’n schatje, nou dat wordt allemaal anders als ze in de puberteit zitten’. En om eerlijk te zeggen, ik ging op mijn 19e het huis uit, om mijn puberende broertjes en zusjes uit de weg te gaan. Ik had daar echt geen behoefte aan. Maar is het nu echt alleen maar kommer en kwel?

Er zijn pubers waar ouders nachten van wakker liggen, zij gaan totaal hun eigen weg en meestal niet een weg waar papa en mama blij mee zijn. Zij schoppen letterlijk tegen alles met iets van gezag aan. Ze zijn aan het ontdekken wie ze zijn en wie ze kunnen zijn, willen niet op hun ouders lijken en doen daarom totaal het tegenovergestelde. Althans dat denk ik. Want “het waarom is” vaak een heel lastige vraag. Er is ook niet één antwoord, het is doorgaans een combinatie van factoren. Deze situaties zijn voor alle partijen zwaar. Ik kan mij niet voorstellen dat de pubers moedwillig met volle verstand hun ouders verdriet doen. Daarnaast heb je het gevecht dat ouders hebben met zichzelf, moet je ze loslaten of vasthouden, wat is wijsheid. Je houdt zielsveel van ze, maar ze doen je zo’n pijn. Respect voor deze ouders.

Gelukkig kan ik uit ervaring zeggen dat het ook ECHT leuk kan zijn. Ja, er zijn lastige momenten, ze zeggen lang niet altijd ja en amen als ik wat vraag, als ze dat überhaupt al doen. Kunnen bergen rotzooi maken en een spoor van hun aanwezigheid achter laten. En af en toe (vaak) is dat best frustrerend. Maar voor mij is het lastigste toch meer de momenten waarbij ik moet loslaten. Ze worden ouder, kunnen echt meer dingen zelf en hebben mij vaak niet meer nodig. Als mama houd ik graag nog hun hand vast, los ik nog dingen voor ze op. Je wilt ze blijven behoeden voor het ‘kwaad’ in de wereld.

Juist daarom geniet ik zo van de momenten dat ze je nog wel even nodig hebben, dat ze om die knuffel vragen, dat ze het fijn vinden als je thuis bent, gewoon aanwezig. En ik vind het fascinerend om te zien hoe ze groeien, hoe ze wijzer worden en steeds meer op hun eigen manier in het leven gaan staan. Hoe ze hun eigen idealen ontwikkelen, hun eigen normen en waarden, niet omdat jij iets vindt, maar omdat het voor hen zo voelt. Ze ontdekken hun eigen weg.

Nu heb ik natuurlijk ook wel echt prachtige meiden, eerlijk waar!! Mooi om te zien, maar nog mooier van binnen. Ze hebben zelfvertrouwen, weten wie ze willen zijn, hoe knap is dat op de leeftijd van 14-15 jaar. Ze doen wat goed voelt voor zichzelf, maar dragen daarbij ook zorg voor anderen.

Ja, ik ben een mega trotse moeder, maar ik heb dan ook alle recht om dat te zijn!

 

CategorieŽn: Mama's, Papa's, Algemeen

Plaats een reactie

Oeps!

Oops, you forgot something.

Oeps!

De woorden die je hebt ingetypt komen niet overeen met de opgegeven tekst. Probeer het nogmaals.

0 reacties