Voor zwangerschapsbegeleiding in Castricum en wijde omstreken

Voor een liefdevolle geboorte & ouderschap

Blog

Mijn gezin en mijn werk / hobby zijn een grote passie van me. Maar daarnaast heb ik de laatste jaren ook heel veel lol gekregen in het schrijven van kleine stukjes. Ze gaan over van alles en nog wat, net waar ik op het moment van schrijven inspiratie van krijg of wat ik net heb meegemaakt of me bezig houdt.

Ik hoop dat je met het lezen net zoveel plezier ervaart als ik had in het schrijven. Of misschien maakt het een hele andere emotie in je los, het kan en mag allemaal.

Ik zou het leuk vinden als je een reactie met me wilt delen!

overzicht:  volledig / samenvatting

Welkom

Geplaatst op 24 april, 2018 om 9:20 Comments reacties (0)

Trots ben ik op ons gezin. Compleet is het ook zo met 5 prachtige meiden. Dat zei mijn hoofd al zo’n 4 jaar terug en toen hebben we ook rationeel die duidelijke keus gemaakt door een medische ingreep te laten doen bij manlief. Mijn hart was nog lange tijd niet zo ver, maar sinds een aantal maanden voelt het ook echt goed zo. Als ik een baby zie vind ik het super schattig, maar zwijmel ik niet meer zo weg als voorheen. Nee, ik zie mezelf gewoon niet meer achter een kinderwagen lopen met een baby van mezelf. Die periode heb ik achter me gelaten. En dan toch…..

Net als vele mensen hebben we hier in huis veelvuldig te maken gehad met het zeer hardnekkige griepvirus dat rondzwierf deze winter. Gelukkig steeds maar kort ziek, maar we bleven wel héél lang MOE, MOE en nog eens MOE. Zo’n 4 weken terug was ik weer een paar nachten koortsig en voor het eerst had ik ook echt een verminderde eetlust. Van alles wat ik at kon ik maar een paar hapjes op en dan zat ik vol. Aanvankelijk dacht ik hoort bij het ziek zijn, maar toen ik het na een week nog had, ging ik toch twijfelen. De enige keer dat ik hier eerder zo’n last van had, was ik zwanger van Tyra. En toen ik het opnoemde bij vriendinnen, was hun eerste reactie (als grap): ‘Ben je zwanger?’. Ik lachte en wuifde het weg, want het is nu eenmaal onmogelijk. Maar is dat ook zo…..

Na 2,5 week kreeg ik beetje bij beetje meer trek en moest ik zelf lachen om mijn gedachten gang. Tot ik deze week gewoon overtijd was! Iets wat naar mijn idee nooit gebeurd, eerder ben ik het een dag te vroeg. Mijn hoofd ging weer heerlijk met me aan de haal: “Wat als…? Het kan toch niet…? Nou ja, ehh je hoort wel vaker van die verhalen.” Er ging zelfs door me heen wat we dan moesten doen, wat ik dan zou krijgen, hoe het zou moeten heten, wat familie zou vinden en belangrijker nog hoe mijn meiden zouden reageren. Voor mij stond in ieder geval al vast dat we dan een zoon kregen, misschien wel gelijk 2 en ze zouden méér dan welkom zijn. Hoe en waar zouden we later wel zien.

Inmiddels is Truus op visite en kan ik weer terug naar de realiteit, hoef ik me gelukkig niet in allerlei bochten te wringen om ook dat kindje een fijn plekje te geven. Gek hè, hoe dat brein met ons aan de haal kan gaan. Eigenlijk moet ik er niet aan denken, maar als er dan ook maar de kleinste twijfel is, droom ik toch weer weg bij het idee en is het goed ook en meer dan welkom. Tuurlijk is het goed, want liefde genoeg! Maar liever toch dat we deze extra liefde nog even bewaren voor wanneer er kleinkinderen mogen komen, over een jaar of 10…..

 

Met heel mijn hart

Geplaatst op 11 april, 2018 om 7:30 Comments reacties (0)

Vast, afgelopen paar maanden stond ik vast. Geen inspiratie voor een blog en in mijn werk stond ik na de laatste minibeurs voor zwangere in en rondom Castricum stil. Dus mijn hoofd ging malen -heb ik iets te snel last vast naar eigen zin-, ik MOEST echt iets gaan ondernemen om daaruit te komen. Maar wat dan is natuurlijk DE grote vraag.

Gelukkig kan ik altijd terecht bij een goede vriend van mij Cok van der Lee, bij hem kom ik altijd op antwoorden, zo ook nu. Ik ging samen met mijn partner en beide waren we even verrast over het antwoord wat ik kreeg: verloskunde gaan studeren. Ik wist dat ik dit al heel lang wilde, maar heb mezelf altijd wijsgemaakt dat ik dat niet kon met enkel mijn MAVO diploma en was dus zeer verbaasd dat ik dit nu dan toch echt wilde gaan proberen. Pierre was eigenlijk wel een beetje verbaasd dat dit een wens van mij was, vertel ik hem onbewust dus toch niet alles…..

Dit was het begin van een zwaar en spannend traject, maar zeker ook zeer leerzame uitdaging. Eind oktober heb ik me ingeschreven en naar wat ik verwachtte, wordt je met een MAVO diploma niet zomaar aangenomen. Als je boven de 21 bent kun je gelukkig wel een 21+ toelatingstoets doen om te zien of je kundig genoeg bent. (De toets staat bijna gelijk aan het niveau dat je bezit met een HAVO diploma.) Halverwege januari was deze toets en de maand(en) ervoor stond volledig in het teken van leren, leren, leren. Want in 2 maanden tijd van een MAVO niveau naar een HAVO niveau vereist zeker de nodige inspanning.

Wat het lastiger maakte is dat bijna niemand hiervan af wist, alleen het gezin en 2 vriendinnen die ik wekelijks spreek (zodat ik wel af en toe mijn ei kwijt kon). Mijn eigen keuze, ik wist niet hoe men zou reageren en eventuele negatieve reacties (van wat voor aard dan ook) kon ik niet gebruiken, daarbij leek het me ook leuk om ze te verrassen. Alles moest dus in het geheim, en ik kon ook geen oppas regelen om een dag in alle rust te kunnen leren etc. Tegen kerst werd het me wel wat veel, sommige kennis leek ik maar niet onder de knie te krijgen en ik kon mijn familie niet vertellen waarom ik met de feestdagen de tijd en energie niet had om met zijn allen samen te komen. Het nieuwe jaar wilde ik een schone lei maken en heb ik het toen wel tegen mijn eigen ouders, broer en zusjes verteld. Tot mijn verrassing waren ze nu al trots, alleen al omdat ik het probeerde.

Eind januari kwam de uitslag van de 21+ toets en tot mijn verbazing was ik nog niet gezakt (als enige), sterker nog ik had voor 4 vakken (NL, ENG, BIO, SCHEIK.) mooie cijfers. Wiskunde bleek alleen een dingetje, maar daar mocht ik een herkansing voor doen. Inmiddels was ik alweer druk aan het leren voor de selectie van de Academie voor Verloskunde, zware kost; alles over het hart, bijhorende bloedvaten, hormonen en werking daarvan etc. (in het engels nog wel). Teveel zware kost voor de korte tijd die ik had om te leren mede door de 21+ toets vlak daarvoor, zo bleek. Van de 562 deelnemers aan de eerste selectieronde ben ik één van de 362 die niet door is naar ronde 2.

En zo was ik weer terug bij af. Bezinnen wat dan nu.....

Bewust heb ik rust gehouden, als ik niet weet welke keuze te maken, dan maar even niet. Tot een kleine week terug, in gesprek met Pierre werden er dingen duidelijk en een dag erna had ik plots een ingeving voor een nieuw logo en als een vloeiende beweging kwam ook de vernieuwde website daaruit voort en dit blog. Heerlijk zoals de energie weer gaat leven.

En met heel mijn hart kan ik nu zeggen dat ik weer terug ben met MamaJoy. Klaar voor alle aanstaande ouders die zichzelf net dat beetje meer aandacht gunnen, omdat het nodig is en/of omdat het kan. Zeer binnen kort mag ik ook weer doula zijn voor mijn zusje. Ik wens, hoop, verwacht een mooie geboorte om mijn nieuwe start extra kracht te geven en nog mooier en specialer maken dan hij nu al is.

 

informatie

Geplaatst op 14 september, 2017 om 10:20 Comments reacties (0)

Wanneer ik mensen vertel dat ik als doula vooral ook veel informatie geef, krijg ik vaak de vraag welke informatie dit dan is en wat die verschilt van de informatie die je ontvangt van je verloskundige of arts. En die vraag kan ik me heel goed voorstellen. Want ook bij je verloskundige krijg je veel goede informatie. Wat mijn ervaring echter is, en nu verschilt dat heel erg per verloskundige(praktijk), maar ook per persoon, is dat die informatie toch meestal medisch gericht is. Bijvoorbeeld welke pijnbestrijding is er, hoe werkt die en wat te doen bij bepaalde omstandigheden.

Zodra ik met aanstaande ouders aan de slag ga, vindt ik het mijn taak om uit te vinden welke informatie ze al hebben en waar ze verder behoefte aan hebben. Vaak vindt je die behoefte door uitgebreid de mogelijkheden te bespreken door middel van het opstellen van een geboorte- wensenplan. Is er behoefte aan medische wetenschap, ga ik op onderzoek uit. Met de informatie die ik heb gevonden (die soms breder is dan wat ze wisten doordat ik buiten de protocollen kijk) verwijs ik ze naar hun zorgverlener om met hen het gesprek aan te gaan. Ik heb geen medische achtergrond en zal daarom nooit adviezen geven hierin, maar kan wel opties geven gebaseerd op ervaring en kennis gegeven door professionals die wel de benodigde medische kennis bezitten. Informatie waar ik het hier bijvoorbeeld over heb is het gebruikt van CTG, wel / niet, hoe vaak toucheren & opties voor een keizersnede.

Maar welke informatie geef ik dan nog meer? Welke informatie is het die je vaak niet van een verloskundige of arts ontvangt? Dat is bijvoorbeeld hoe je je weeën kunt opvangen of welke bevalhoudingen je kunt aannemen, simpele massagetechnieken, maar ook wat kan de papa in spé betekenen, wat kan hij doen. Een hoop tips & tricks waarvan het belangrijk is dat ze zijn afgestemd op de toekomstige ouders. De informatie die ik geef tijdens de gesprekken van een doula begeleiding is dus ook geen enkele keer precies hetzelfde, want een ieder is anders en heeft andere wensen en behoefte.

Kortom de informatie die ik verschaf is breed en zeer gericht op de persoon welke ik begeleid. En het doel ervan zal altijd zijn dat de aanstaande ouders een fijne & veilige geboorte mogen ervaren.

 

Andere rol

Geplaatst op 7 september, 2017 om 11:10 Comments reacties (0)

Gek, vertelde ik in een eerder blog dat het loslaten van de jongste toch wel een dingetje is/was. Zo goed gaat het deze week nu ze echt naar school gaat. Ze is dan ook niet verlegen, super enthousiast en gaat met heel veel plezier heen. Haar juf keek vanmiddag echter wel op dat ze er was, vanmorgen vond ze haar namelijk best moe. En dat is ze ook, maar toch was ze weer blij dat ze heen mocht. Dit maakt dat het voor mama een stuk gemakkelijker is om haar naar school te laten gaan. Ze heeft het daar zeer waarschijnlijk meer naar haar zin dan thuis alleen met mama.

En toch…. Toch loop ik al bijna een hele week met een rot humeur. Eerst gooide ik het op vermoeidheid, het late en weinige slapen in de vakantie eist vast zijn tol. Maar na een aantal nachten voldoende slaap is het geen vermoeidheid meer. Dan is het vast wennen aan het ritme, toch? Nee, want dat vind ik juist fijn, weten waar je aan toe bent. Ohh kijk en daar gaat een belletje rinkelen, weten waar je aan toe bent……..

Wat is het toch lekker als je weet waar je aan toe bent en juist dat ben ik nu op een bepaalde manier kwijt. Ja, er is het ritme van school: brengen-halen, brengen-halen. Maar WAT doe ik daar tussen in? Ik vulde ze altijd met mijn moederrol, maar als de meiden er niet zijn, valt de moederrol even weg. En dan ben ik dus ‘gewoon’ Joyce die zelf en alleen haar tijd moet invullen. Voor het eerst sinds ik moeder ben heb ik 5 ochtenden & 3 middagen in de week geen zorgende rol meer (tenzij ik een doula cliënt heb). Ik hield me steeds voor dat ik deze situatie ook al heb meegemaakt toen onze op 1 na jongste 4 werd en naar school ging, maar dat is niet zo. Toen had ik namelijk nog 3x in de week een oppaskindje waar ik me op kon richten. Maar nu is er geen vaste invulling, geen oppaskindjes, geen vaste baan, alleen het huishouden en het werk voor MamaJoy en de NBvD, dat wat er al steeds was.

Ik kan doen wat ik wil. Niemand die zegt wat ik moet doen, maar dus ook niemand die je aanspoort om iets te gaan doen. Jezelf die schop onder je kont geven om aan het werk te gaan. Extra tijd om met werk te vullen, wat ik met liefde doe. Het kan heerlijk zijn en uiteindelijk komt het vast goed, waarschijnlijk kom ik over een tijdje weer tijd te kort. Maar voor nu heb ik nog een onbestemd gevoel. Mijn hart huilt niet, maar is wel bij mijn meiden.

 

Zoveel adviezen en verhalen

Geplaatst op 29 augustus, 2017 om 6:50 Comments reacties (2)

Misschien komt het door mijn professie en doordat ik veel collega’s / gelijkgestemden in mijn vriendenlijst heb op facebook, maar jeetje wat lees ik elke dag veel over zwangerschap en geboorte. De onderwerpen variëren van simpele vragen tot ingrijpende verhalen. En ook al is het mijn passie, soms wordt het me wat veel en ik kan me voorstellen dat het bij zwangere / jonge moeders soms ook duizelt al die berichtjes. Toen ik zwanger was had ik datzelfde. Eerst kun je niet genoeg lezen, maar dan is er een punt waarop je er klaar mee bent, het wordt teveel.

Hoe zit dat vraag ik me dan af. Zeker voor mij als doula houdt dit me bezig. Er zijn vrouwen die te weinig informatie krijgen, hen wil ik heel graag bereiken om hun te voorzien van de juiste informatie voor hen. Dan is er een groep die teveel informatie krijgt en door de bomen het bos niet meer ziet. Zij hebben belang bij het vinden naar wat voor hen van toepassing is en zitten niet te wachten op een zoveelste berichtje over wat je zou moeten doen of wat er allemaal wel niet kan gebeuren.

Marketingtechnisch zou ik elke dag een bericht ‘moeten’ plaatsen op mijn facebook, want zo wordt je gezien en gaan mensen je uiteindelijk onthouden. En dat klopt ook, de mensen/groepen die ik op mijn tijdlijn veel tegen kom onthoud ik. Maar bereik ik daarmee mijn doel of ga ik daarmee aan mijn doel voorbij? Want zitten zwangeren / jonge ouders wel elke dag te wachten op een (uitgebreid) advies of verhaal van mij? Of wordt het irritant en gaan mensen mijn berichten ontwijken? Hoeveel berichten wil ik plaatsen en hoeveel berichten zijn er in het belang van mijn doelgroep.

Balans is zoals altijd het sleutelwoord. Ik ben goed op weg met die balans denk ik, maar ik ben ook nog wel een beetje zoekende. Het wekt dan ook mijn nieuwsgierig over hoe jullie kijk hier op is. Wat werkt, welke info wil je, waar heb je behoefte aan? Laat het me weten, jullie mening telt!!

 


Rss_feed