Doula in Castricum en wijde omstreken

Voor een liefdevolle geboorte & ouderschap

Blog

Mijn gezin en mijn werk / hobby zijn een grote passie van me. Maar daarnaast heb ik de laatste jaren ook heel veel lol gekregen in het schrijven van kleine stukjes. Ze gaan over van alles en nog wat, net waar ik op het moment van schrijven inspiratie van krijg of wat ik net heb meegemaakt of me bezig houdt.

Ik hoop dat je met het lezen net zoveel plezier ervaart als ik had in het schrijven. Of misschien maakt het een hele andere emotie in je los, het kan en mag allemaal.

Ik zou het leuk vinden als je een reactie met me wilt delen!

overzicht:  volledig / samenvatting

Angst loslaten...

Geplaatst op 8 november, 2018 om 13:15 Comments reacties (0)

Heb je last van angst? Dat moet je loslaten….. Een veel gebruikte zin! En ja, ook ik zeg het vaak, want het is nu eenmaal waar. Je angst loslaten is wel wat er nodig is om ontspanning te krijgen, maar het is niet alleen loslaten. Je wilt die angst vervangen door iets positiefs, iets wat vertrouwen geeft. Maar makkelijk is het meestal niet.

Je bent zwanger en hebt angst, angst voor de bevalling, angst voor de gezondheid van je kindje of iets anders, het is om het even. Maar die angst is er en gaat niet zomaar weg, sterker nog het staat aardig wat in de weg. Je hebt er stress van en kan maar met moeite ontspannen. Het kan harde buiken veroorzaken, hartkloppingen of zelfs erger. Echt genieten van de zwangerschap is er niet meer bij. En dan zegt iemand doodleuk, ja loslaten die angst. Ja maar hoe?!

In mijn werk kijk ik persoonlijk altijd samen met de zwangere naar wat de angst nu precies is en waar deze op is gebaseerd. Daarmee gaan we aan de slag, kijken of we de angst kunnen omzetten in vertrouwen. Soms is de angst iets irrationeels (of liever) is de oorzaak niet direct te vinden, maar vaker kom ik tegen dat de angst komt door een eerder trauma. Trauma veroorzaakt door plotselinge ingrepen (die niet zijn uitgelegd of waar geen toestemming voor is gevraagd), slechte conditie van het kindje of moeder zelf, etc.. Maar de grootste oorzaak is dat vrouwen zich niet gehoord en/of gezien voelen. Het ondermijnt het zelfvertrouwen en het is iets waar je voor je gevoel geen controle over hebt. Maar dit laatste is niet waar.

Je kunt controle pakken door het schrijven van een wensenplan. Hierdoor denk je van tevoren na over wat je wilt, je bekijkt al je opties. Ik raad cliënten/zwangere aan om alle scenario’s mee te nemen, thuis / ziekenhuis / keizersnede. Zo kom je niet onbeslagen ten ijs wanneer het toch anders loopt dan gehoopt. Een bevalling blijft onvoorspelbaar.

Soms is een trauma zo groot, een angst zo heftig dat ik het niet red met de technieken/kennis die ik in huis heb. Dan verwijs ik mensen graag door naar een therapeut die EMDR kan toepassen. EMDR is een veel gebruikte techniek om de angst onder controle te krijgen, om los te laten. Het zorgt ervoor dat er geen (vervelende) emotie meer vast zit aan de herinnering.

Het allermooiste aan mijn werk is dat als we de angst (voor een groot deel) hebben kunnen omzetten in vertrouwen en de bevalling wordt een positieve ervaring dat deze ervaring ook weer helend werkt. En dat is super dankbaar!

 

Verantwoordelijkheid

Geplaatst op 10 oktober, 2018 om 7:15 Comments reacties (0)

Het lijkt zo vanzelfsprekend, het hoort er immers gewoon bij, verantwoordelijkheid. Je kindje is volkomen afhankelijk van jou, van de keuzes die jij maakt, maar staan we daar echt bij stil? Toen wij onze oudste dochter kregen was ik me er eerlijk gezegd niet ECHT van bewust. Ik zorgde ‘gewoon’ voor haar zo goed als ik kon en deed wat er nodig was. Komt door de leeftijd denk ik, want naarmate ik ouder werd kwam ook het bewustzijn daarvan steeds meer. Want jeetje wat een verschil was het bij onze jongste!

Dan denk je, we hebben 4 kinderen ik weet inmiddels hoe het werkt. Zoiets verleer je niet, appeltje eitje. Nou ja, uhh als het mee zit en alles gaat goed. En ik weet nog goed hoe ik vlak na de kraamweek overvallen werd door het gevoel van verantwoordelijkheid, het voelde als een mega blok op mijn schouders. Ik kon wel janken, het idee dat als ik iets fout deed, dat ons kleine onschuldige meisje daar dan de dupe van was. Allerlei enge gedachten van wat er allemaal wel niet kon gebeurden gingen er door me heen. Nog steeds heb ik een brok in mijn keel als ik daar aan denk.

Achteraf zie ik het groeiproces daar in. Waar het precies begon weet ik niet, is niet gek denk ik. Maar het ging geleidelijk aan. Het besef dat je de tijd bent vergeten en de fles een half uurtje later geeft en je schuld voelt, een nachtmerrie dat je de kleine laat vallen, dat soort dingetjes. Langzaam aan werd ik me steeds bewuster van dat wat ik deed en het effect op de meiden daarvan. Een wake-up call was bijvoorbeeld; dat we met onze toen nog 2 meiden thuis kwamen van een verjaardag. We waren lopend en hadden beide (wat) gedronken. Eenmaal thuis wilde ik 1 van de meiden naar boven tillen en merkte dat dit geen slim idee was, ik voelde me niet standvastig genoeg. Ik schrok, hier had ik niet bij stil gestaan. Ik realiseerde me dat alcohol en zorg voor kinderen voor mij duidelijk niet samen gaan. Dat was dan ook de laatste keer dat we beide gedronken hadden terwijl we nog zorg hadden voor onze meiden.

Nu ze groter worden, willen ze graag zelf verantwoordelijkheid. En ik denk dat het onze taak ik als ouder om ze het vertrouwen te geven dat ze deze ook aan kunnen. Dan heb ik het overigens wel over verantwoordelijkheid passend bij hun leeftijd. Daar groeien en leren ze van. Ligt de verantwoordelijkheid dan ook volkomen bij hen? Natuurlijk niet! Je laat ze vrij om fouten te maken, maar je tilt ze op en troost ze als ze gevallen zijn. Niet altijd makkelijk, soms huilt je hart als je de val & het verdriet ziet. Maar je groeit zelf ook en bent trots wanneer je merkt dat ze hebben geleerd van hun ‘fout’ en weer een stapje verder komen.

 

Prenatale Screening

Geplaatst op 11 september, 2018 om 5:00 Comments reacties (0)

Hoewel er best veel uitleg over te vinden is, merk ik dat het een onderwerp is waarvan ouders niet volledig op de hoogte zijn. In dit blog licht ik graag het een en ander uit / toe.

Waarvoor dient prenatale screening?

De screening is om een select aantal afwijkingen op te sporen (het geeft een kansberekening, geen zekerheid). Dit is zodat ouders de keuze kunnen maken om een zwangerschap af te breken of anderzijds om zich voor te bereiden op dat wat er wellicht komen gaat. Is dit zonder risico? Als ik alle aspecten mee neem (zowel lichamelijk als mentaal) dan is geen enkele test zonder risico.

Welke prenatale screenings zijn er:

- De combinatietest is een bloedtest gecombineerd met een nekplooimeting via een echo. Met deze test kunt u de kans op een kind met Downs-, Edwards en Patau syndroom laten onderzoeken. Het is een kans berekening die zeker niet flawless is, vooral als de moeder heel jong of al wat ouder is aangezien leeftijd in het onderzoek ook een grote graadmeter is.

- De NIPT als eerste screeningstest in het kader van de TRIDENT-2 studie. Voor de NIPT wordt bloed van de zwangere afgenomen en onderzocht in een laboratorium. In het laboratorium wordt het celvrije DNA van het kind uit het bloed van moeder geïsoleerd. Het laboratorium test dit celvrije DNA op trisomie 21 (downsyndroom), trisomie 18 (edwardssyndroom) en trisomie 13 (patausyndroom). Geen 100% zekerheid.

- Een 20-wekenecho (SEO) kan gekeken worden of er afwijkingen zijn, zoals een open rug. Worden daarbij afwijkingen gezien dan wordt meestal een uitgebreide echo geadviseerd (GUO).

- Bij een afwijkende uitslag volgt er (in toestemming van de ouders) altijd vervolg diagnostiek voordat er knopen worden doorgehakt (bijv. beëindiging van zwangerschap). Vervolg onderzoeken zijn: de vlokkentest & het vruchtwateronderzoek.

De prenatale tests hebben zeker voordelen, maar dus ook nadelen. Dat is waarom ik iedere aanstaande ouder adviseer om er goed over na te denken. Een belangrijke vraag die ik mezelf stelde toen ik zwanger was van de jongste was: ‘Wat doe ik met de uitslag?’ Ons antwoord was dat we er niks mee wilde, het kindje was hoe dan ook welkom. De vraag die daarop volgde was: ‘Wil ik dan wel weten of dit kindje iets mankeert?’ Daarop konden mijn partner en ik een duidelijke nee antwoorden. Beide hadden we enorm veel vertrouwen in deze zwangerschap en dat wilde we graag zo houden. Een nadeel aan prenatale screening en dan vooral de echo’s is dat je weken in onzekerheid kan zitten. Je dondert van je roze wolk en kunt niet of amper genieten van je zwangerschap. Dat terwijl er gelukkig vaker niets dan wel iets aan de hand is.

Daar en tegen kunnen de prenatale screening je ook behoeden voor of voorbereiden op een hele zware periode. En kan het ook het leven van je kindje redden.

 

De precieze informatie over de prenatale screenings komt van de https://www.vumc.nl/afdelingen/prenatale-screening/informatie-voor-zwangeren/screentstn/" target="_blank">website van het VUmc. Daar kun je ook nog uitgebreidere informatie vinden over de inhoud van de testen. Het is teveel om in dit blog te stoppen helaas.

 

De rechten van zwangere

Geplaatst op 19 juli, 2018 om 14:30 Comments reacties (0)

‘De rechten van een zwangere vrouw.’ Het klinkt misschien wat feministisch, maar dat is het allerminst. Het gaat om het zelfbeschikkingsrecht en dat recht is van toepassing op iedereen. Jouw lichaam, dus jouw keuze! Dit is wettelijk vastgelegd.

Maar waarom wordt er steeds meer gesproken over de rechten van de vrouw als het gaat om zwangerschap en bevallen? Dat heeft alles te maken met de af en toe Amerikaanse taferelen in de verloskamers en de groeiende groep getraumatiseerde vrouwen na hun bevalling. Trauma dat wordt opgelopen door het verloop van de bevalling, de ingrepen en vooral het gebrek aan overleg & het niet echt luisteren van de zorgverlener. Bevallen in de puurste vorm is namelijk niet traumatisch, het is het handelen van de mensen om de barende heen, wel of niet genoodzaakt maakt weinig verschil.

Het zelfbeschikkingsrecht, of eigenlijk ‘informed consent’ wat daar uit voortkomt kan helpen ter voorkoming van dit trauma. Informed consent houdt in dat zorgverleners het gesprek aan gaat met de zwangere en/of patiënt. In dit gesprek komt naar voren wat de zorgverlener ziet en hoe deze graag wil handelen. Maar belangrijker nog is dat de zorgverlener luistert naar de zwangere en naar wat haar wens is, alle belangrijke informatie geeft en daarna in overleg gaat over wat er daadwerkelijk gaat gebeuren. De wens van de zwangere is hierin leidend, zij bepaalt uiteindelijk. Betekenis te vinden op internet is: Na gedegen voorlichting nagaan of de patiënt alles goed heeft begrepen. Patiënt moet alles goed begrijpen en weten welke gevolgen een behandeling gaat (kan) hebben. De patiënt verklaard door ondertekening dat hij alles snapt.

Is er meer dan voldoende tijd zal dit proces waarschijnlijk verdeeld zijn over 2 of meer afspraken. Echter soms is er een noodsituatie en hoe werkt het dan? Nou heel simpel, namelijk precies hetzelfde alleen dan in een versneld proces. Het vraagt dan wel meer van de zorgverlener, deze zal namelijk dezelfde boodschap ‘moeten’ overbrengen in veel minder woorden en rekening ‘moeten’ houden met de schrik van de ouders. Is dit dan echt wel mogelijk als er snel moet worden gehandeld? Ja, dat denk ik zeker van wel. Sterker nog er zijn zorgverleners die dit wekelijks/dagelijks in de praktijk brengen. Zij zijn het levende bewijs.

En hoe helpt dit dan tegen trauma, hoor ik je denken. Het antwoord vindt je in de oorzaken van trauma, namelijk het handelen zonder overleg en het niet luisteren van de zorgverlener. Beide zijn gedekt binnen het informed consent. Wanneer vrouwen/ouders zich gehoord voelen, zelf de keuzes hebben mogen maken, dan kijken ze positiever terug op de geboorte van hun kindje ongeacht het verdere verloop van de bevalling. En naar wat ik weet is het verloop van de bevalling gemiddeld ook echt beter, minder ingrepen etc.

De term informed consent is nog vrij nieuw in Nederland en nog lang niet alle zorgverleners weten hoe het in zijn werk gaat. Maar er wordt hard aan gewerkt om het kenbaar te maken bij de gehele medische wereld zodat zij hopelijk dat ook allemaal in de praktijk gaan brengen.

Is je baby er klaar voor of jij?

Geplaatst op 2 juli, 2018 om 14:10 Comments reacties (0)

Vanaf ongeveer 37 weken zwangerschap is een veel gehoorde opmerking ‘het komt wanneer het komt, wanneer het er klaar voor is’. Dit kan best vermoeiend zijn om aan te horen, al is het alleen al omdat je dit zelf vaak ook wel weet, duh!! Maar hoe zit het eigenlijk met deze opmerking, in hoeverre is dit waarheid?

Het is zo dat de meeste kindjes pas worden geboren wanneer het er klaar voor is, ze komen per slot van rekening gezond ter wereld en ondervinden in de toekomst ook geen gezondheidsproblemen die bewezen zijn terug te linken aan het niet klaar zijn voor….. Maar als het er klaar voor is, komt het dan ook direct? Als je kindje met ruim 40 weken geboren wordt, had het er met 39 weken dan nog niet klaar voor geweest? Dit is lastig te zeggen, want het is niet eerder geboren en dus hebben we geen exact vergelijkingsmateriaal. Vergelijken met andere kindjes haalt weinig uit omdat elk kindje een eigen unieke groei heeft.

Persoonlijk denk ik dat er kindjes zijn die langer blijven zitten dan nodig was, soms een paar uur, soms een paar dagen, maar ik denk ook wel bij uitzondering een paar weken. Er zijn mij verhalen bekend van moeders die serieuze weeën hadden 1 a 2 weken voor de uiteindelijk geboortedatum, sommige van deze kindjes zagen er dan al wijzer uit, waren wakkerder dan de gemiddelde pasgeboren baby.

Ook zijn er veel vrouwen die nog van alles moeten regelen voordat het kindje er is; kamertjes die nog af moeten, artikelen (kinderwagen/luiertas/box) die nog moeten worden aangeschaft of geleverd, noem maar op. En het is grappig om te zien dat bij veel van deze moeders daags nadat dit alles is afgerond een kindje zich aandient. Was het kindje dan precies op dat moment klaar of voelde het kindje dat mama er ook (eindelijk) klaar voor was?

Toen ik zwanger was van onze jongste had ik al veel van dit soort verhalen gehoord, maar nog niet van dichtbij meegemaakt. En omdat het niet wetenschappelijk te bewijzen is, was het een kwestie van geloven. Na de geboorte van onze jongste ben ik ook zo’n ervaring rijker -ook weer niet te bewijzen dat ik het zelf onbewust heb uitgesteld natuurlijk-. In de nacht van de 11e op de 12e braken rond een uur of 2 mijn vliezen. Het was een grote plons, dus geen twijfel over mogelijk. Daarna ben ik na een uur toch maar weer gaan slapen, want naast de plons kwam er niks. Ook in de loop van de ochtend kwam er nog niks en toen rond 15:00 uur het nieuws bekend werd gemaakt dat Prins Friso was overleden kon ik voor een moment alleen maar denken, nee niet op de geboortedag van mijn kindje!! En ons meisje luisterde naar mijn gedachten, want pas rond 23 uur begonnen er lichte weeën en +/- 24 uur na het breken van de vliezen werd ons meisje op de 13e geboren.

Welke conclusie kunnen we hiermee stellen? Ja, de meeste kindjes komen wanneer ze er klaar voor zijn SAMEN met hun moeder. Dat is die symbiotische band!

 


Rss_feed