Voor zwangerschapsbegeleiding in Castricum en wijde omstreken

Voor een liefdevolle geboorte & ouderschap

Blog

Mijn gezin en mijn werk / hobby zijn een grote passie van me. Maar daarnaast heb ik de laatste jaren ook heel veel lol gekregen in het schrijven van kleine stukjes. Ze gaan over van alles en nog wat, net waar ik op het moment van schrijven inspiratie van krijg of wat ik net heb meegemaakt of me bezig houdt.

Ik hoop dat je met het lezen net zoveel plezier ervaart als ik had in het schrijven. Of misschien maakt het een hele andere emotie in je los, het kan en mag allemaal.

Ik zou het leuk vinden als je een reactie met me wilt delen!

overzicht:  volledig / samenvatting

What's in a name

Geplaatst op 22 maart, 2019 om 0:35 Comments reacties (0)

Ik ben een doula, zo heet mijn beroep en dat is waarom ik dit ook zo naar buiten breng. Maar van af het begin (al een aantal jaar dus) rommelt dit wel in mijn hoofd. Want het wordt bekender, maar nog steeds veel mensen hebben nog nooit van het woord doula gehoord. Laat staan dat ze weten wat het inhoudt. Er zijn zelfs een hoop mensen werkzaam in de geboortewereld die een ander/verkeerd beeld hebben van dat wat een doula doet.

Na een gesprek met iemand deze week ben ik er nog eens opnieuw over na gaan denken, over de benaming. De naam doula en ook andere benamingen heb ik onder de loep genomen. Doula, zwangerschapscoach of zwangerschapsbegeleiding, wat betekent het en legt het uit wat ik doe?

Doula - Het woord doula komt uit het oud-Griek en betekent ‘dienende vrouw’.

Coach - Iemand die als beroep adviezen en begeleiding geeft

Begeleider - iemand, veelal met de nodige ervaring, die een ander of anderen met raad en daad bijstaat bij het verrichten van hun taak of bezigheden

- iemand die een ander of anderen op weg vergezelt in een ondersteunende rol, bv. als hulp, om toezicht te houden, uit eerbetoon enz.

Allen zijn zeker van toepassing op dat wat ik ben en doe. Maar voor een leek, welke is dan het meest duidelijk en welke past het best bij mij? Een doula roept bij een leek, zeker geen herkenning op. Het woord coach roept bij mij persoonlijk een beeld op van een actief persoon en niet een zachtaardig iemand die jou op zachte wijze begeleidt naar de geboorte van jouw kindje. In de laatste zin kom je er gelijk al achter wat het dan wel ECHT is voor mij.

Een begeleider, dat is wat ik ben; iemand die met jullie mee loopt op jullie pad, daar waar nodig adviezen & tips geeft, je bemoedigend toespreekt en je ondersteunt. De naam doula zal zeker niet van mijn website en facebook-pagina verdwijnen, maar ik zal me voortaan naar buiten brengen / voorstellen als zwangerschapsbegeleider.

Tips & Tricks

Geplaatst op 19 maart, 2019 om 9:05 Comments reacties (0)

Ja, ook ik had er (heb ik soms nog misschien) een handje van. Tips en tricks uitdelen alsof het een lieve lust is. Het is namelijk zo gemakkelijk om een ander te vertellen wat voor jou werkte. Het is vanuit de beste bedoelingen en je probeert er iemand ook meestal oprecht mee te helpen. Maar welke impact heeft het?

Je zit op een verjaardag en ziet een andere moeder ongemakkelijk haar uiterste best doen om bijvoorbeeld haar kindje in slaap te krijgen in de drukte. Wat doe je? In eerste instantie houden de meeste nog hun mond en doen niets. Maar in gesprek met de desbetreffende moeder wordt ze overladen met tips & tricks, want plots herkent iedereen het en weet iedereen wat ze het beste kan doen.

Of een moeder verteld in een gesprek over een manier/ritme die zij heeft gevonden met haar kindje. Het werkt voor haar, maar het is anders dan in de reguliere boekjes en ze wordt er dan ook op gewezen dat er zeker betere manieren zijn.

Het kan gewenst zijn, maar vaker komt het invasief over en maakt het de betreffende moeder vooral onzeker. En ik kan me niet voorstellen dat dat de bedoeling was.

Lastig! Ja dat is het zeker. Want wat doe je dan wel? Natuurlijk heb ik de wijsheid niet in pacht. Maar zelf heb ik een groot vertrouwen in het moeder instinct en ik ga er dan ook vanuit dat de moeder het zelf echt het beste weet. Maar dan moet ze wel dat vertrouwen hebben en dicht bij zichzelf en haar kindje kunnen en vooral durven te staan, zodat ze goed naar haar eigen buikgevoel kan luisteren.

Wanneer ik dan ook een vraag zie of hoor bij een moeder, dan vraag ik naar wat zij graag wilt, hoe het voelt voor haar. Van daar uit kan ik een tip geven. De belangrijkste tip / trick -die ik dan ook het vaakste geef- is: ‘Vertrouw op je eigen gevoel, doe waar jij je het beste bij voelt.’

Jonge moeder voelen zich namelijk vaak al onzeker genoeg en dat is zo jammer! En het geven van kracht aan de vrouw is -helemaal op het lange termijn- zoveel gaver en krachtiger dan het geven van tips.

Het is maar net hoe je het bekijkt

Geplaatst op 31 januari, 2019 om 16:40 Comments reacties (0)

Soms heb ik weleens de neiging om in de dingen te blijven hangen die niet goed gaan. De negatieve energie gaat me dan overheersen zonder dat ik het zelf door heb. Het kan overal door komen; een nare droom, het ontbreken van je favoriete ontbijt, kinderen die beslissen te doen waar ZIJ zin in hebben en niet naar je luisteren, noem het maar op. Door in zo’n ‘heerlijke’ bui te blijven hangen ga je ook steeds meer stomme, vervelende dingen zien en ervaren.

Zonde! Er zijn zoveel kleine mooie zaken die dagelijks op je pad komen. Het is alleen aan jou om ze ook te ontdekken. Zo kan je kind ineens heel verwonderlijk zijn of iets heel liefs zeggen. Als je de tijd en de rust neemt zie en hoor je zoveel meer. Zo ging ik, toen onze jongste net ging kruipen, weleens bij haar op de grond zitten, gewoon om te kijken naar hoe ze op avontuur ging. En nu kan ik wel eens doen alsof ik heel geconcentreerd bezig ben achter de pc, maar in werkelijkheid luister ik mee met het spel wat zij verzint terwijl ze met de barbies speelt. Of ik hoor mijn oudste meiden tussen neus en lippen door uit met een gekke bek, over wat er allemaal speelt. Zo komt het minder invasief/bemoeierig over; in een serieus 1 op 1 gesprek zijn ze al gauw geïrriteerd.

Maar ik kan ook blij worden van een spontaan gesprek met een andere moeder op het schoolplein, een gesprek dat zomaar echt wel even ergens over ging en waar ik een inzicht van kreeg. Of blij van een prijs die je zomaar wint of ook al van een plotselinge korting op een aankoop. Een tientje dat je terug vindt in je tas, of je favoriete t-shirt die je naar weken terug vindt in de was nadat je dochter hem had geleend.

Hoe dan ook, er zijn genoeg cadeautjes te vinden als je de moeite neemt om te kijken. En vandaag werd ik me bewust dat ik daar ook wel weer iets meer mijn best voor mag doen.

 

Angst loslaten...

Geplaatst op 8 november, 2018 om 13:15 Comments reacties (0)

Heb je last van angst? Dat moet je loslaten….. Een veel gebruikte zin! En ja, ook ik zeg het vaak, want het is nu eenmaal waar. Je angst loslaten is wel wat er nodig is om ontspanning te krijgen, maar het is niet alleen loslaten. Je wilt die angst vervangen door iets positiefs, iets wat vertrouwen geeft. Maar makkelijk is het meestal niet.

Je bent zwanger en hebt angst, angst voor de bevalling, angst voor de gezondheid van je kindje of iets anders, het is om het even. Maar die angst is er en gaat niet zomaar weg, sterker nog het staat aardig wat in de weg. Je hebt er stress van en kan maar met moeite ontspannen. Het kan harde buiken veroorzaken, hartkloppingen of zelfs erger. Echt genieten van de zwangerschap is er niet meer bij. En dan zegt iemand doodleuk, ja loslaten die angst. Ja maar hoe?!

In mijn werk kijk ik persoonlijk altijd samen met de zwangere naar wat de angst nu precies is en waar deze op is gebaseerd. Daarmee gaan we aan de slag, kijken of we de angst kunnen omzetten in vertrouwen. Soms is de angst iets irrationeels (of liever) is de oorzaak niet direct te vinden, maar vaker kom ik tegen dat de angst komt door een eerder trauma. Trauma veroorzaakt door plotselinge ingrepen (die niet zijn uitgelegd of waar geen toestemming voor is gevraagd), slechte conditie van het kindje of moeder zelf, etc.. Maar de grootste oorzaak is dat vrouwen zich niet gehoord en/of gezien voelen. Het ondermijnt het zelfvertrouwen en het is iets waar je voor je gevoel geen controle over hebt. Maar dit laatste is niet waar.

Je kunt controle pakken door het schrijven van een wensenplan. Hierdoor denk je van tevoren na over wat je wilt, je bekijkt al je opties. Ik raad cliënten/zwangere aan om alle scenario’s mee te nemen, thuis / ziekenhuis / keizersnede. Zo kom je niet onbeslagen ten ijs wanneer het toch anders loopt dan gehoopt. Een bevalling blijft onvoorspelbaar.

Soms is een trauma zo groot, een angst zo heftig dat ik het niet red met de technieken/kennis die ik in huis heb. Dan verwijs ik mensen graag door naar een therapeut die EMDR kan toepassen. EMDR is een veel gebruikte techniek om de angst onder controle te krijgen, om los te laten. Het zorgt ervoor dat er geen (vervelende) emotie meer vast zit aan de herinnering.

Het allermooiste aan mijn werk is dat als we de angst (voor een groot deel) hebben kunnen omzetten in vertrouwen en de bevalling wordt een positieve ervaring dat deze ervaring ook weer helend werkt. En dat is super dankbaar!

 

Verantwoordelijkheid

Geplaatst op 10 oktober, 2018 om 7:15 Comments reacties (0)

Het lijkt zo vanzelfsprekend, het hoort er immers gewoon bij, verantwoordelijkheid. Je kindje is volkomen afhankelijk van jou, van de keuzes die jij maakt, maar staan we daar echt bij stil? Toen wij onze oudste dochter kregen was ik me er eerlijk gezegd niet ECHT van bewust. Ik zorgde ‘gewoon’ voor haar zo goed als ik kon en deed wat er nodig was. Komt door de leeftijd denk ik, want naarmate ik ouder werd kwam ook het bewustzijn daarvan steeds meer. Want jeetje wat een verschil was het bij onze jongste!

Dan denk je, we hebben 4 kinderen ik weet inmiddels hoe het werkt. Zoiets verleer je niet, appeltje eitje. Nou ja, uhh als het mee zit en alles gaat goed. En ik weet nog goed hoe ik vlak na de kraamweek overvallen werd door het gevoel van verantwoordelijkheid, het voelde als een mega blok op mijn schouders. Ik kon wel janken, het idee dat als ik iets fout deed, dat ons kleine onschuldige meisje daar dan de dupe van was. Allerlei enge gedachten van wat er allemaal wel niet kon gebeurden gingen er door me heen. Nog steeds heb ik een brok in mijn keel als ik daar aan denk.

Achteraf zie ik het groeiproces daar in. Waar het precies begon weet ik niet, is niet gek denk ik. Maar het ging geleidelijk aan. Het besef dat je de tijd bent vergeten en de fles een half uurtje later geeft en je schuld voelt, een nachtmerrie dat je de kleine laat vallen, dat soort dingetjes. Langzaam aan werd ik me steeds bewuster van dat wat ik deed en het effect op de meiden daarvan. Een wake-up call was bijvoorbeeld; dat we met onze toen nog 2 meiden thuis kwamen van een verjaardag. We waren lopend en hadden beide (wat) gedronken. Eenmaal thuis wilde ik 1 van de meiden naar boven tillen en merkte dat dit geen slim idee was, ik voelde me niet standvastig genoeg. Ik schrok, hier had ik niet bij stil gestaan. Ik realiseerde me dat alcohol en zorg voor kinderen voor mij duidelijk niet samen gaan. Dat was dan ook de laatste keer dat we beide gedronken hadden terwijl we nog zorg hadden voor onze meiden.

Nu ze groter worden, willen ze graag zelf verantwoordelijkheid. En ik denk dat het onze taak ik als ouder om ze het vertrouwen te geven dat ze deze ook aan kunnen. Dan heb ik het overigens wel over verantwoordelijkheid passend bij hun leeftijd. Daar groeien en leren ze van. Ligt de verantwoordelijkheid dan ook volkomen bij hen? Natuurlijk niet! Je laat ze vrij om fouten te maken, maar je tilt ze op en troost ze als ze gevallen zijn. Niet altijd makkelijk, soms huilt je hart als je de val & het verdriet ziet. Maar je groeit zelf ook en bent trots wanneer je merkt dat ze hebben geleerd van hun ‘fout’ en weer een stapje verder komen.

 


Rss_feed