Doula in Castricum en omgeving

Voor een liefdevolle geboorte & ouderschap

Mijn verhaal
Toen ik onze eerste dochter kreeg was ik net 21 en erg naïef, ik liet alles op me af komen, van de zwangerschap t/m de bevalling en het ouderschap daarna. Eigenlijk was ik een volgroeide poppenmoeder, want ik wist heel goed hoe alles moest, was een natuurtalent in moederen, maar had eigenlijk ook weer geen flauw idee. Dat weet ik nu! En oh wat was ik eigenlijk onzeker, de hulp (bemoeienis) hielp hier niet aan mee. Maar de juiste hulp (professioneel) heb ik niet gehad.  Dit maakte dat ik na 8 weken borstvoeding te hebben gegeven, abrupt moest stoppen. Onze dochter kreeg -door stress van voeden met tepelkloven- niet genoeg voedingsstoffen binnen, wat zich uitte in het stilstaan van haar gewicht. Ik kon alleen maar huilen als de kleine meid aanlag. 
Bij onze 2e dochter zat de onzekerheid zo ingeboezemd dat ik me bij veel dingen af vroeg of ik het wel goed deed. En na 1 negatieve opmerking over het gewicht van onze 2e, ging ik na 2 weken bv gelijk over ging op de fles. Niemand die mij vertelde over een lactatiekundige. 
Ik kan je met eerlijkheid niet zeggen of ik werkelijk genoot van het moeder zijn, ook al was ik super trots en blij met mijn meiden.
Gelukkig doet ervaring een hoop en was ik na de geboorte van de 3e iets zekerder als moeder. Ik durfde iets meer mijn eigen keuzes te maken. Wat goed van pas kwam, want ons 3e meisje was vanaf 2-3 maanden niet de makkelijkste eter en groeide minimaal. Voor haar ben ik doen duidelijk mijn eigen weg ingeslagen wat betreft voeding.
Maar hoe zeker ik was bij onze derde zo onzeker was ik gek genoeg tijdens de zwangerschap van ons 4e meisje. Ik was heel erg bang dat er iets mis zou gaan, ik had tenslotte al 3 gezonde kinderen. Geen enkele echo, ctg of onderzoek zorgde dat ik minder angstig was. Dat samen met een aantal andere factoren zorgde ervoor dat ik niet kon genieten van de zwangerschap en deze heb ik dan ook als zeer zwaar ervaren. Gevolg was een paniekaanval 2 weken voor de uitgerekende datum en ook de bevalling was niet fijn (in tegenstelling tot mijn eerdere baringen) en voor mij zelfs traumatisch. 9 maanden later zat ik bij een psycholoog. Ik durfde niet meer te huilen en de angst om mijn dochter te verliezen weerhield me ervan om echt te genieten en te hechten aan mijn kindje. Post Traumatisch Stress Syndroom weet ik nu.
Ondanks deze laatste ervaring wilden we graag nog een kindje. Na een miskraam duurde het -in tegenstelling tot alle andere zwangerschappen (7) waarbij ik binnen 2-3 mnd zwanger werd- zo'n anderhalf jaar voordat ik weer zwanger werd. Vervelend, maar later bleek het gewoon nodig. Hierdoor kon ik namelijk in alle rust mijn opleiding tot doula afronden, kon mijn lichaam goed herstellen en zich voorbereiden op een nieuwe zwangerschap en was ik er geestelijk veel meer aan toe. Tijdens de opleiding heb ik veel kennis opgedaan die ik kon gebruiken voor een nieuwe zwangerschap, bevalling en borstvoedingsperiode. Ik heb geleerd hoe mooi het óók kan, zwanger zijn en bevallen, wat je opties zijn en over je rechten als vrouw.
Toen de laatste zwangerschap een feit was dacht ik, dit gaan we nu heel anders doen. Ik ben ervan uitgegaan dat mijn lichaam wist wat het moest doen en ik vertrouwde erop dat ik het zou voelen wanneer het niet goed ging. Door dit vertrouwen kon ik ondanks de lichamelijke ongemakken echt genieten van dat groeiende wonder in mijn buik. Vervolgens ben ik met dat zelfde vertrouwen ook mijn bevalling in gegaan en heb ik een heel ontspannen, meest geweldige hands-off bad-bevalling thuis gehad. Het vertrouwen werkte door, want ook in de opvoeding durf ik te doen wat voor mij goed voelt ook al zijn andere het daar soms niet geheel mee eens. Ik heb zelfs ruim 2 jaar borstvoeding gegeven en voel me nu sterker als vrouw en als moeder.